Αλέξανδρος Μηλιορίδης, Ένα ποίημα

15874631_585416758319540_4830991239259552966_o

Αδειάζω
από τις φιλικές
λέξεις,
δεν εμπιστεύονται τα χέρια
το χρόνο
μου,
με στίχους
τον σκοτώνω κάθε
μέρα.
~
Για να μ’ ακούς,
όσο πληθαίνουν οι μέρες τόσο
λιγοστεύει
το φως.
Είναι που γίνομαι αυτός,
αυτό
είναι που
με ξεράβει.
~
Και γελώ,
γιατί νοιώθω το σφιγμό μου
να γίνεται ταξίδι.
Μακρινό,
εκεί έξω με όλα στον ίδιο φωτισμό,
απλά κουτιά
με φόβους.
~
(alexmil)

*Αναδημοσίευση από τη σελίδα του Αλέξανδρου Μηλιορίδη στο Facebook. Η φωτογραφία είναι του ιδίου. Λέει για τη φωτογραφία: “Η φωτογραφία είναι από το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ο στόχος είναι να δώσω την εικόνα μιας άγνωστης πόλης, όπου το φάσμα του ορατού δημιουργεί Καφκικούς χωρόχρονους, σαν να αιωρείται ψηλά μια γιγαντιαία μέδουσα μεταλλική που εκπέμπει φόβο”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s