Παναγιώτης Πανάς (1832-1896), Ανάλατα τα βρίσκω κολοκύθια

1462

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Του γκιόνη όποιος λέει πως η φωνή
στης φύσης τη μεγάλη αρμονία
δεν είναι αναγκαία –με συγχωρεί–
μα λέει μια μεγάλη ανοησία…
Μονότονο θα ήτανε το αηδόνι,
εάν δεν ήταν κι η φωνή του γκιόνη.

Γκιόνη φωνή και αυτά τα στιχουργήματα
είναι, οπού τη νύχτα αντηχάει.
Δεν είναι από εκείνα τα ποιήματα
οπού η Μούσα μας κανοναρχάει…
Και αν κανένας τέτοια τα προσμένη,
Η γνώμη του θα έβγη γελασμένη.

Συμπέρασμα λοιπόν, λεπτό δεν δίνω
τί τύχη θε να λάβουν… Δεν με μέλει,
αν κανένας Ροΐδης… Τον αφήνω
ελεύθερον να ψάλη ό,τι θέλει…
Γιατί πρώτος κι εγώ –μα την αλήθεια! –
ανάλατα τα βρίσκω κολοκύθια.

*Από τη συλλογή «Έργα αργίας», Εν Αθήναις, Τυπογραφείον της Ενώσεως, 1883. Δημοσιεύτηκε εδώ: http://alonakitispoiisis.blogspot.com.au/2008_08_01_archive.html

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s