Σπύρος Μεϊμάρης, Δύο ποιήματα

Artwork: Bernard Dumaine

Artwork: Bernard Dumaine

Άσχετος

Άσχετος κάτω από τον Ήλιο περπατώντας
μια φορά κι έναν καιρό.
Οδυνηρές στιγμές.
Χαμένος μες στις πληροφορίες.
Όλα περνάνε από το στομάχι σου όπως πάντα.

Τίποτα δεν αλλάζει.
Οι μορφές είναι για κλάματα.
Ποιος παίρνει αποφάσεις;
Το Απόλυτο Κενό.
Βυθισμένος σ’ έναν τοίχο.

Χρειάζεται να υπομένεις σε φρικιαστικό βαθμό.
Κι αυτή η παράδοση για να έλθει
πρέπει να υποφέρεις πολύ.
Κλείνουν τα πράγματα και σ’ αφήνουν απέξω
και το κεφάλι κοντεύει να σπάσει.

Οδυνηρή διαπίστωση. Επιρροές που δεν περνούν.
Ξαναγύρισμα. Στυφός λαιμός.
Το ασυνήθιστο, το ακανόνιστο.
Ποιος ξέρει τι είναι χειρότερο;
Η μεγαλύτερη καταδίκη;

Αρκετές πια παραστάσεις.
Αρκετές δοκιμασίες.
Το άσυλο ήταν πολύ καλύτερο.
Το Παρελθόν κι αυτό το ίδιο.
Φευγιό, φευγιό, φευγιό.

Τότε έγραφες, τότε ζούσες,
μα πέθαινες, πέθαινες.
Τώρα σ’ αυτήν την τρύπα που ήρθες,
δεν υπάρχει ανάσα, δεν υπάρχει ψυχή.
Είναι το Κενό χωρίς Ψυχή.

Είναι ο Φόβος που τρώει τα σωθικά.
Είναι οι κραυγές των Κολασμένων.
Είναι ο Θάνατος της Στιγμής.
Είναι η Δοκιμασία χωρίς Τέλος.
Είναι η Απόλυτη Παράνοια.

Είναι αυτό που με κυνηγάει.

***

Το Πεπρωμένο

Έτσι ξαναήρθε το Πεπρωμένο.
Έσκυψα να το δεχθώ.
Ήταν παράξενο που συνέβη εδώ, που συνέβη τώρα.

Τα πράγματα, τα γεγονότα ξεδιπλώνονται.
Αυτό που ξέρω δεν το ήξερα πιο πριν.
Η ζέστη απλώνεται σ’ ολόκληρο το σπίτι.

Ο σκιές εξαφανίστηκαν.
Επιφανής ο θόρυβος εξαφανίστηκε κι αυτός.
Όλα εκείνα τα σκοτεινά έπιπλα που είχαμε
οικειοποιηθεί στις φαντασιώσεις μας.

Οι πόνοι που μας συντάρασσαν την Αυγή.
Τα κάτω άκρα που μας πόναγαν
από την επαφή τους με τις πέτρες, τις κοτρόνες.

Το τοπίο απλωνόταν πέρα ως πέρα…
Κακοφορμισμένο, κατακερματισμένο
κτείνεται στο Χρόνο.

Από κενό σε κενό και απάντηση καμία.
Ψέματα! Είχα πλείστες όσες απαντήσεις,
πλείστα όσα σημάδια που συνέδεαν
τις σκέψεις μου μεταξύ τους.

Που δημιουργούσαν μια καινούργια εικόνα,
πιο καθαρή από την προηγούμενη.
Και υπήρχε ανάπαυλα, συμπόνια, συγχώρεση.

Περιδιαβάζοντας τις γειτονιές του Παρελθόντος
στο Παρόν χωρίς σύνδεση.
Αδιάφορος, κατά τι παρατηρητής.

Μόνο μέσω της Τέχνης, της Απεικόνισης
μπορούσε να συνδεθεί.
Δεν προσπαθούσε καθόλου είναι αλήθεια.

Πατώντας στο δεξί του πόδι ένιωθε τη Γη,
το βάρος του πάνω της και τον πόνο του-
κι έγραφε, έγραφε για να ξεχάσει τα ανομήματά του.

Και οι προφητείες του δυστυχώς αληθινές. Επαχθείς.
Καρφωμένος κάτω διαπίστωνε,
ακολουθώντας τον μίτο της Αριάδνης.

Δεν ήξερε που-η αδυναμία έγινε δύναμη
και κάλυψε τον κόσμο από άκρη σε άκρη.
Είχε βρει, είχε ανακαλύψει κάτι.

Είχε επιτέλους συνδεθεί με κάτι και υπήρχε μια λογική
σ’ αυτό που τον καθοδηγούσε με το δικό της τρόπο
σε εξωτικούς τόπους της Πραγματικότητας.

Ακούω Lou Harrison.* Οι ταξιδιώτες έφυγαν γι’ αλλού.
Ανακαλύπτω άλλες ομορφιές που μου
παρουσιάζονται αυτούσιες, ακέραιες…

Με σηκώνει ο αέρας και με πηγαίνει…
στη Μαγική Χώρα … των Άλλων…
που είχα ονειρευτεί…

Είχα αποκρούσει όλες εκείνες τις θεωρήσεις
που μου σερβίριζε η εποχή μου.

Προχωρώντας πιο μπροστά, ασύγκριτα πιο μπροστά,
ερχόμενος πρόσωπο με πρόσωπο αντιμέτωπος
με το ξαφνικά και αναπάντεχα Ωραίο-

Ανακάλυπτα, ανακάλυπτα όλα εκείνα που
μου έκρυβαν οι πλεκτάνες της Πατρίδας-

Ερχόμουν σε επαφή… σε ύψιστη θερμή επαφή
μ’ εκείνο το παιχνίδι που εθεάθη πίσω από τους λόφους
της Ινδονησίας-πίσω απ’ τα φύλλα-
ενώ στο βάθος η τουρκουάζ θάλασσα αντηχεί.

Με είχαν αφήσει ανέπαφο και ακέραιο.
Οι μνήμες είχαν ανακτήσει το κύρος τους.

Ένας ποιητής σαν τον Gregory Corso,
αληθινός και ατόφιος, προερχόμενος από
απύθμενες τραγωδίες, βάρδος με τη σειρά του,

υψώνεται και πέφτει, δίνει όλα όσα είχε να δώσει
μεγάλα και τρανά, αυτούσια, πλούσια, δυναμικά,
μυστικά, θεόρατα, άγνωστα στους πολλούς.

Έχοντας αγκαλιάσει την καταστροφή με πάθος,
ύψωσε τη φωνή του έως το τέλος.
Τώρα κοιμάται στη θάλασσα που τον εξέθρεψε.

Κι εγώ που με πάμπολλες μικρότητες περιβεβλημένος,
αναστήθηκα από τις στάχτες μου πολλές φορές,
φαντασιαζόμενος εκτυφλωτικά όλο και περισσότερο-
τραυματίας και αγωνιών.

Έχοντας απέναντί μου μια προβολή,
μια όψη κατακαημένη, μια θαμπάδα,
μια αφιλοτιμία… αναγνωρισμένη.

[*Lou Harrison (1917-2003): Αμερικανός συνθέτης, μαθητής του Henry Cowell και του Arnold Schoenberg. Γνωστός κυρίως για την ενσωμάτωση στο έργο του στοιχείων από τη μουσική μη-Δυτικών παραδόσεων κυρίως της Ιάβας.]

**Από τη συλλογή “΄Ποιήματα 2009-2013”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s