Φάνης Παπαγεωργίου, Δύο ποιήματα

cropped-cropped-moonbanner

Η νύχτα αποτελείται από τα μέρη της

Η γυναίκα μου έχει στα μάτια δαχτυλήθρες
και εκεί που κοιτάζει υφαίνει τα πιο άγρια εγκλήματα
όταν την κοιτάνε, οι άντρες κάνουν βελονισμό
και όταν κοιμάται μπορείς διακρίνεις τη φλόγα
να λυμαίνεται το πρόσωπο της

Όταν πεθάνει θα της ράψουν τα μάτια
και θα τις καρφώσουν από ένα φεγγάρι σε κάθε ένα

Για να έχει νόημα η νύχτα

***

H σκοτάδη

Η απατηλή ηχώ των φεγγαριών
Φέρνει στο φως το νέο κόσμο
Σε παραφυάδες που ξεπηδούν
Πάνω στον πλου των βαποριών
Και τα ορίσματα της άνοιξης

Ο πολεμιστής δεν γνωρίζει τίποτε

Πέρα από το άγγιγμά του σε αυτήν

Που την εικόνα της υφαίνει, στα σωθικά
Και τη λυτή αλήθεια του Τέλους

Ο κόσμος μπαινοβγαίνει σαν τη σελήνη στη νύχτα
Υποσχόμενος αργές και αδίστακτες

Ανεμπόδιστες μέρες και τύχη στα χνάρια

Που αφήνει πίσω κάθε μετά

Η μόνη αλήθεια είναι ότι τα κορμιά
Στήνουν ερείσματα

Όταν σφαλίσουν τα δόντια

Και ξεπεραστεί η αγωνία

Των δανεικών φιλιών

*Από τη συλλογή “Η θάλασσα με τα 150 επίπεδα”, εκδόσεις “Κουκουτσι”, Αθήνα 2015.

Advertisements

One response to “Φάνης Παπαγεωργίου, Δύο ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s