Γιάννης Γιαννουλέας, Από τη συλλογή “Απροσδόκητος κήπος”

213643-16426220

ΜΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΗ ΑΣΤΑΘΕΙΑ

Γιατρέ μου,
μια ζάλη έχω στο μυαλό —
ναυτία ανεξήγητη —
τάση προς έμετο —
αν και υποθέτω
ότι η σταθερότητα
— είναι αλήθεια —
συναντάται
στα νεκροταφεία
Όμως, γιατρέ,
χωρίς να απομακρύνομαι διόλου
απ’ την ουσία
ώρες ώρες
χρειάζεται να κρατώ σταθερά τον τοίχο
ειδικά μεσοπέλαγα
όταν απροσδόκητα ξεσπάσει ο άνεμος

***

ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟΤΥΧΙΑ

Μειονεκτώ κατά κράτος
στη σφυγμομέτρηση
της εταιρείας
ο υπάλληλος
διαπίστωσε
— δραματικά κάτω απ’ το όριο του δείκτη —
λιγότερο άγχος
λιγότερη σπατάλη
λιγότερη υπεροψία
λιγότερη προσκόλληση στο εφήμερο.
Έτσι δεν κέρδισα
το θαυμάσιο φλιτζάνι-δώρο
για τους νικητές

***

DAY AFTER DAY

Κάθε πρωί
δένω στο λαιμό μου το παπιγιόν του κλόουν έπειτα
κάθομαι σ’ ένα άδειο γραφείο
μπροστά σ’ ένα σιωπηλό τηλέφωνο
δίπλα σ’ ένα φυτό νεκρό
βάζω τα δυνατά μου
και μαζεύω μια χούφτα κέρματα
για την προσπάθεια.

***

ΓΚΡΙΖΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Σχεδόν τρελός
παρακολουθώ
εικόνες χωρίς ήχο
ιεροτελεστίες ολοκαυτώματος
απροσδόκητης ευκολίας σχόλια
ενώ
ακούω θλιμμένα τραγούδια
για το θάνατο
όλων όσους
γνωρίζω.
Ποιος μπορεί να ορίσει
το σχεδόν;

***

ΑΤΙΤΛΟ

Ώρες ώρες δεν χρειάζομαι κανέναν.
μπορώ να κατεβάσω το τηλέφωνο,
να καθίσω στο ζεστό μου σπίτι
παρέα με τα βιβλία μου,
τη μουσική μου,
το ποτό μου
και να αναλογιστώ με την ησυχία μου
πόσο πολύ μου λείπουν όλοι

***

ΥΠΝΟΒΑΣΙΑ

Οσμή φωτός —
απροσδόκητος κήπος.
στο αφρισμένο ποτάμι
επιπλέω
χωρίς καμιά σκέψη
εποχούμενος
σε δυο αστραφτερές
παντόφλες.

***

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ

Τέχνη —
Σκατά
Απελπισία
Φυγή
Αυταπάτη
Παραίτηση
κι όμως
μια ηλιαχτίδα
απ’ το μυαλό
και πάλι βγαίνει…

***

ΜΑΓΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

Ο κύριος με το μαύρο καπέλο
εμπρός μου
αγνοεί το πρόβλημά μου
αγνοεί το πρόβλημα
αγνοεί
καθολικώς
και βέβαια
τώρα που το αναλογίζομαι
— πώς δεν το σκέφτηκα; —
δεν αγνοεί τίποτα
είναι συνένοχος
συμμέτοχος
έχει κι αυτός το μερίδιό του
απ’ το απαίσιο κέρδος.
Κάθε πρωί
έχω εμπρός μου
έναν κύριο
με καπέλο.

***

ΕΜΨΥΧΗ ΑΠΩΛΕΙΑ

Το βλέπω από τώρα στα μάτια της.
είναι πανέμορφη.
σίγουρα
θα παίξει με δέκα άνδρες
έχει τη δύναμη
να πάρει ένα πτυχίο
έχει τη θέληση
να αφήσει απογόνους
παραπάνω από βέβαιο
στα σαράντα της
θα καταλήξει
ένας κενός,
συλημένος
ναός.

***

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΖΗΤΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΑ…

Αναγνωρίζω πρώτος
την αστάθεια
των καιρικών συνθηκών,
τα μαύρα σύννεφα
πάνω απ’ τη μικρή μας
βάρκα,
την άτακτη φυγή
των ζώων του δάσους.
Όμως επιμένω!
Ζητώ δείκτη ευφυΐας
χίλια και άνω
Ζητώ αμύθητο
περίσσευμα ψυχής
Ζητώ ακίνητα
ιδανικά κι ευαισθησίες
Αποζητώ μια
πανέμορφη
ποιητική εμπειρία.
Λίγα ή πολλά
ας απαντηθεί
απ’ όσους με διαβάζουν
ένα κρύο απόγευμα
σαν το σημερινό.

***

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ

Αυτός που κάηκε
από τις εμπρηστικές στο Βιετνάμ
εγώ ήμουν
κι αυτός που εκχριστιανίστηκε βίαια
στις σταυροφορίες
εγώ ήμουν
αυτός που φτερούγισε απ’ τον έκτο όροφο
της ασφάλειας
εγώ ήμουν
αυτός που μεθοδικά εξοντώθηκε
σε χιτλερικό θάλαμο αερίων
στην εξορία των γκούλαγκ
που έγινε παρανάλωμα
στον β΄ παγκόσμιο
στη Σερβία
στην κεντρική Αφρική
σ’ όλες τις περιπτώσεις
εγώ ήμουν
μπορείτε να μ’ αναγνωρίσετε
στις φωτογραφίες
των διεθνών πρακτορείων.

***

ΟΠΩΣ Σ’ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Πάντα έτσι ήταν.
τα φυλλώματα της ζούγκλας παίζουν το ίδιο έργο απόψε.
οι ύαινες στήνουν με περίσκεψη
ενέδρες.
καλύπτουν τα
ίχνη.
μένουν στη σκιά
δίχως βιασύνη.
μετρούν με ακρίβεια τα βήματα
για το θανάσιμο
άλμα.
Ακόμα έτσι είναι.
τα θηράματα περιφέρονται
στη δίνη
των αντιφάσεών τους.
αναζητούν
τροφή,
μυρίζουν τον αέρα
για ευκαιρίες,
χτενίζουν
τις μικρές αγγελίες,
τη μισή τους ζωή
την περνούν
στις σκονισμένες ουρές
των υπηρεσιών
για το επίδομα.
Είναι φανερό.
το ταξικό τους
ένστικτο επιβίωσης
έχει ατονήσει
τελευταία.
Ανάμεσά τους βλέπεις κάποια
να χαμογελούν αφηρημένα
όπως σ’ εκείνη τη φωτογραφία της κυριακής
να κλείνουν τ’ αυτιά τους
στις παράξενες προειδοποιήσεις
ενοχλητικών πουλιών
πως
το κοπάδι των δολοφόνων είναι
μια ανάσα μακριά
πεινασμένο
παραταγμένο
έτοιμο
πως καιρός για χάσιμο
δεν υπάρχει
πόσο μάλλον για χαμόγελα.

***

ΣΤΑΘΕΡΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ

Κι όμως.
Σκέφτομαι πως μια μέρα
θα συμφωνήσουν μαζί μου
όσοι έχουν διαβεί
το κατώφλι του θανάτου,
για να επανέλθουν
αποφασιστικότεροι.

***

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Μια εκτέλεση
παραμένει καταδικαστέα
έρμαιο στα στόματα
αυτών που δεν πρέπει να μιλούν,
παραμένει αναποτελεσματική
όσο ένα ποίημα
που το απαγγέλλουν
λάθος χείλη.

*”Απροσδόκητος κήπος”, Αθήνα 2005.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s