Γιώργος Γκανέλης, Διπροσωπία

261359-cea3cea5ce9dce9dce95cea6ce91

Αυτός ο άνθρωπος είχε δύο κεφάλια
Το ένα μέσα στην κατάψυξη
Για να επιβιώνει τους χειμώνες
Και το άλλο βαθιά στο χώμα
Για να φυτρώνει την άνοιξη.

Αυτός ο άνθρωπος μπορούσε να πετάει
Γινόταν χαρταετός και μπλεκόταν στα καλώδια
Έβαζε τρικλοποδιές στα σύννεφα
Έβγαζε απ’ την πορεία τους τ’ αεροπλάνα
Αλλά όταν έπεφτε στη γη
Τον ποδοπατούσε ένα μυρμήγκι.

Αυτός ο άνθρωπος τρεφόταν με μνήμες
Όνομα δεν είχε, ούτε και μάτια
Κι όμως διάβαζε βιβλία εξ αποστάσεως
Μετά κατέβαινε στο λιμάνι
Κι έκλαιγε για όσα είχε δει.

Αυτός ο άνθρωπος ποτέ δεν κοιμόταν
Υπνοβατούσε σ’ αναμμένα κάρβουνα
Έδενε την αγρύπνια του σ’ ένα δέντρο
Κι ύστερα όργωνε τα χωράφια της νύχτας
Μα συχνά παραμιλούσε στον ύπνο του
Κι έλεγε ιστορίες που δεν είχε ζήσει.

Αυτός ο άνθρωπος έχει πεθάνει
Κι όμως τον βλέπω έξω απ’ την πόρτα μου
Να με παρακαλεί να τον συγχωρήσω
Δεν ξέρω αλήθεια σε τι έφταιξε
Όμως γιατί απευθύνεται σε μένα;

*Από τη συλλογή “Εκτός εαυτού”, Εκδόσεις Στοχαστής, Αθήνα Χειμώνας 2015-2016.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s