Φάνης Παπαγεωργίου, Τρία ποιήματα

d1

Σεισάχθεια στον ήλιο

Μπορούσες να διακρίνεις τις ώρες
1520 ακριβώς

από την πλημμυρίδα του φωτός

τα άνθη είχαν λυγίσει τη μέση τους
η γη δεν ήταν παρά μόνο κοντά
κι εκείνη βρισκόταν ήδη τόσο μακριά
που θα την άγγιζες

έστω και μέσα από σχισμή στα κάγκελα
είχε προλάβει να απορρίψει λέξεις όπως
επιστροφή, ερημιά, επωδός
και δεν θα σε γνώριζε.
Είχε άλλες
εκόμα, εσφαλώς, ερμονία

σε λίγο ο δρόμος θα ξεφόρτωνε οχήματα
ο ουρανός θα ξεφόρτωνε άστρα

ο λόφος θα ξεφόρτωνε βουνά

το χρέος θα ξεφόρτωνε ανθρώπους
η γη θα ξεφόρτωνε την κίνησή της

μόνο φως κι ούτε σκιά
ούτε φιλιά ούτε τίποτα
το Βερολίνο δεν υπήρχε
ούτε και το τείχος

***

Σημειώσεις ενός σημείου στίξης

Ο κόσμος κατέβηκε στο κεφάλι του

είχε καταβροχθίσει τους γείτονες του

και στρογγύλευε συνέχεια

σε κάθε βήμα τσουλούσε πάνω στα χορτάρια
δεν μπορούσε να ανέβει ούτε στις χαραμάδες
και δεν περνούσε τις σχισμές
και σε κάθε άνοιγμα των χειλιών κάποια λέξη θα προέκυπτε
ταιριαστή θα ήταν

σήμερα, ίσως, αυτή, εγώ, πέρα, θέλω
Θα κοίταζε οτιδήποτε σφαιρικά
Θα μιλούσε οπωσδήποτε σφαιρικά

Θα έφτιαχνε σκιά αναμφίβολα σφαιρική
Με σφαιρικό τρόπο όλα τα προηγούμενα
Είναι μια τελεία

Κοπανάει τον αέρα

με τον τρόπο που όσοι μετεωρίζονται
μεταξύ άλλων ανθρώπων

σχηματίζουν το τέλος

***

Μια πόλη για τον Φραντς

Αγαπημένε μου Φραντς

δεν είναι που το πρόσωπό σου ξεχειλώθηκε
και μοιάζει με λαμπαδιοδρομία

εν μέσω τουριστών

ούτε το γεγονός πως οι λέξεις σου φτώχυναν
και ο Πατέρας εμφανίζεται να υπαγορεύει

την ανησυχία και τις κραυγές που χύνονται
ούτε και τα δοκάρια που πήραν το όνομά σου
ούτε φυσικά πάλι ότι σε έκαναν έρμαιο
συναισθηματικής αδυναμίας

μιας μιζέριας απόλυτης, αυτο-καταστροφικής
που βαστούσε λέξεις σαν κομποσκοίνι

και στέκεται σαν γιορτινός φάρος

για να απομακρύνει τη θλίψη από τα πατώματα

είναι που η προκυμαία και η γέφυρα

δεν είναι τα μέρη για να σχηματίζονται ουρές πίσω από ομπρέλες
και φωνές πολύγλωσσες και καλντερίμια με χάρτες

αλλά εκεί που σπαράσσουν τα καράβια

αλλά εκεί που στόματα ξεδιψούν

αντίκρυ στο βάθος και στη γεωμετρία των τόπων

αλλά εκεί που οι αγαπημένοι συναντιούνται

όταν χωρίζονται από τις όχθες

και φεύγει ο ένας προς δυσμάς

και η άλλη προς ανατολάς

αλλά εκεί που οι σειρήνες

την νύχτα ανεβαίνουν για να προσευχηθούν

αλλά εκεί που οι γυναίκες δοκιμάζουν την αντοχή

της ίδιας τους της σάρκας

πριν τοποθετήσουν την μοίρα τους

στα χέρια των αγαλμάτων

Φραντς η πόλη σε πλημμύρισε και δεν μαζεύεσαι

ούτε με σφυρί
ούτε με καλέμι

είναι καιρός να γίνεις το ποτάμι

*Από τη συλλογή “Η θάλασσα με τα 150 επίπεδα”, εκδόσεις “Κουκούτσι”.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s