Χρήστος Ντάντος, Τρία ποιήματα

dados063

ΕΚΤΟΣ ΤΟΠΟΥ

Ταξιδεύω… Μεθυσμένο βλέμμα
στρώνει μπρος μου τη γραμμή.
Ασταθμάρχητοι σταθμοί.
Άφαντοι οι μοιραίοι κλειδούχοι.
Κι όλο ρέω… Ανεπίστροφο νερό…
Προσηλωμένος πάντοτε, το τρέχον να θωρώ
(καμιά φορά κλεφτά, νοσταλγικά το πίσω).
Ένα της τύχης μόρφωμα θερμό – ονειρικό
(ενσάρκωση αστρόσκονης σε ανθρωποθεό
διά σώματος Αθανασίας και Νίκου).
Απ’ τα μισόλογά μου κοιτάζω να πιαστώ
τη σιωπή μου εν καιρώ
να καταφέρω ν’ αγαπήσω.

Ταξιδεύω… Ανταποκριτής της μεγάλης ζωής.
Της χθεσινής: μακρινός συγγενής.
Της άγνωστης αυριανής: ανεπιθύμητος ξένος.
Και είμαι τρένο – μόνο μηχανή (σβηστή)·
κανένα πίσω μου βαγόνι.
Σπρωγμένη είμαι χρονομηχανή
στη μαγεμένη αδράνειά της.
Και πάω πάω, γκάπα-γκουπ – γκάπα-γκουπ
(πίσω μου ήσυχα, ξηλώνεται κι η διαδρομή).
Κανένας πλάι μηχανοδηγός. Καμιά φορτωτική.
Σε τελικό προορισμό, κανένα.

***

ΔΙΧΩΣ ΕΠΟΧΗ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ

Χνουδωτή πολύχρωμη
κοντόχοντρη κάμπια τώρα
(κίτρινο προσκολλημένο αβγό
πίσω από σαρκώδες ψυχόφυλλο κάποτε).
Έρπω αργά-αργά πάνω σε παχύ συναίσθημα…
Πράσινο συναίσθημα τρέφομαι.
Πράσινο περίττωμα αποβάλλω!

Κι ο μεταξοειδής αδένας μου
(αν και υπολειτουργώντας πλέον)
νήμα κολλώδες λεπτεπίλεπτο
κουκούλι χρυσαλίδας θαυμαστό
να εγκλειστώ και να μεταλλαχτώ
κι επίτηδες που δεν θα το τρυπήσω.

Μεταμορφώσεις πλέον μόνο εν κρύπτω.
Τέρμα για σας τα ορατά των αοράτων.
Θαύμα, αγίας συμμετρίας των φτερών
χρωμάτων πανδαισία καί σχημάτων
(αγνώμονες, από επιδοτημένο παρελθόν εσείς
οι του ωραίου καλομαθημένοι τζαμπατζήδες,
οι είρωνες, του όλο τι θέλει
και τι θέλει να μαάς πει εδώ ο ποιητής)
ξανά ποτέ —ποτέ να μην σερβιρισθείτε.

***

ΜΕΧΡΙΣ ΕΣΧΑΤΩΝ

Μάχομαι ακόμη στίχο-στίχο,
κι από μεταφορά εκρηκτική
σε τροχιοδεικτική παρομοίωση,
με δάκτυλους, τροχαίους και ίαμβους
σποραδικούς αναπαίστους…

Κι ενώ οι στροφές μου
έχουν όλες ανατιναχτεί
οι απαγγελίες σχεδόν
καταρρεύσει,

η μπάντα της ψυχής
ενορχηστρωμένη πλούσια
σε αδικαιολόγητη έξαρση
(η μεγάλη αφελής)

σαν κατεδαφισμένου ρολογιού
τον επιζώντα κούκο,
στην ώρα της γλυκόλαλα βγαίνει
και σε ζωής εκτεταμένα ερείπια
το δέον κουκοφωνίζει.

*Από τη συλλογή “Επί ανέμων ασπαλάθων και απήγανων”, εκδόσεις Οροπέδιο, Αθήνα 2014.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s