Γιώργος Δάγλας, Πλοίο

Επιστρέφω
να ράψω ερμητικά
τα μάτια των προδωμένων
τα ράκη να φορέσω των μοναχών
και στους καταραμένους
την άφεση να δώσω.
Έρχομαι
να πέσω εδώ στη μέση της αρένας
χωρίς αίμα και μνήμα
χωρίς καθρέφτη κι ελπίδα
χωρίς Αίγυπτο, Ακαρνανία και όρη.
Τα βήματα του θηρίου ακολουθώ
την μυσταγωγία του ανομολόγητου έρωτα.
Ορκίζομαι στο όνομα των πλοίων
που δεν έλυσαν ποτέ τα σχοινιά τους.
Εκλιπαρώ το τρύπιο βλέμμα
ανοίγω τον στρόβιλο των νεκρών ημερών.
Έρχομαι με τους τελευταίους να πέσω.
Εδώ στη μέση της αρένας.
Κορμοί δέντρων
σε μακρινά ποτάμια
που κύλησαν ως εδώ.
Άγνωστοι που χτύπησαν ένα βράδυ
την πόρτα μας
και δεν τους ανοίξαμε.
Λύκοι που πέθαναν από μοναξιά
στις άγριες πόλεις.
Τυφλά πουλιά
πάνω από εξωτικά νησιά.
Κορμοί δέντρων
σ’ ορμητικά ποτάμια.
Αν το σκεφτούμε λίγο
ένα πλοίο μπορεί να είναι.
Ένα πλοίο φάντασμα
που φεύγει κι επιστρέφει άδειο
σ’ ένα νησί που δεν υπήρξε ποτέ.
Και ξαφνικά
το λιμάνι γεμίζει φωτιές,
αιωνόβιοι τεχνίτες σκαλίζουν την πέτρα
παιδιά ανεβασμένα στα δέντρα ουρλιάζουν.
Μια γυναίκα ντυμένη στα άσπρα
μοιράζει ψωμί.
Αν το σκεφτούμε λίγο
ένα πλοίο μπορεί να είναι

Ένα πλοίο φάντασμα.

**Από το cd “Καντάδες για ένα δαίμονα”. Ποίηση Γιώργος Δάγλας, μουσική Βασίλης Λαγός, ερμηνεία Ντόρα Βλάσση, Otherside Records.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s