Ισμήνη Γεωργίου Λιόση, Τρία ποιήματα

arcanalast-02

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΚΙΤΡΙΝΟΥ

α. το κίτρινο και το σώμα παρόν
με γλώσσα εμμονή
για φιλιά δηλητήρια
γδυνόταν από χέρια ανδρός ληστή
και σφαζόταν
χωρίς αιματοχυσίες και δράματα
μόνο με οίστρο
σε στρώματα σε χώματα σε χρώματα
σε παλαιούς ανελκυστήρες
σε ποιήματα του Πρεβέρ σε σινεμά του Μπέρκμαν
σε νύχτες άνευ σεμνοτυφίας
κυλιόνταν και φεγγαριάζονταν
γυναίκα και κίτρινο ερωμένο

β. ω πόση η ευτυχία των ιδαλγών εραστών
επί του τετελεσμένου βίου του ρούχου
η μνήμη του σαν όφις ελίσσεται και δαγκώνει
με κίτρινα φαρμάκια με κίτρινα μαλλιά κίτρινο πνεύμα
και κίτρινη ακραία αγάπη σαρκική

γ. το κίτρινο κατευθύνεται
με χείλη κόκκινα από Ισπανικά φιλιά
προς την ασύμπτωτη καμπύλη
του διαφεύγοντος
προς ένα φλογερό μηδέν
αυτό του απόντος σώματος
ατάσθαλου παλαιόθεν
αυτό του διεστώτος ες αεί προς τον ρεαλισμό
ομνύει ύστερα στις αμαρτίες του
και στο σφαγείο
όπου ριγεί και κόπτεται
ως η Γενετυλλίς των Ποιημάτων

***

Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ

α. συγγράφει ποίημα που μόλις
πιάστηκε στην κοιλιά του μυαλού της

– Κύριε αρχιτέκτονα της χλωρίδας κάνε
να φυτρώσουν τα λουλούδια του πάθους
στην καρδιά μας από γέρικο γιασεμί
κάνε το σώμα μας από ηλικιωμένο κισσό
αναρριχώμενο στα μέλη του άντρα
γεράκι αγάπης σαρκοδίαιτο
-ας γίνει είπε ο λόγος του
κι έσκασε μαύρο γαρύφαλλο
ανάμεσα στα γυναικεία σκέλη
όπου ο εραστής μαόνι έσκυψε και το μύρισε
φιλώντας το σεβαστικά

β. έβλεπε
μέσα απ το δάσος κινούμενο δένδρο
τον άντρα να έρχεται με τρυπημένα φύλλα
μύριζε λίμνη
είσαι το ασυνείδητο είπε
και το χέρι της αρωγός χόρεψε
με τις ξυπόλυτες πατούσες του
ως τα φαγωμένα του χείλη
με εκείνα τα φρέσκα ματωμένα ποιήματα

γ. άραγε γιατί να απαγορεύεται
να ερωτεύεσαι ένα ζώο μικρό;
ω οι πόθοι του κίτρινοι πιτσιλωτοί
με κόκκινους ψιθύρους
αποφαίνεται πως ευγενείς της νύχτας είναι
μικροί άντρες από πράσινη γέλη
κι όχι πριγκιπόπουλα από κερί
λιώνουν στο πρώτο εκκλησίασμα της σάρκας
κι όσο απαγγέλει
εκείνο το id την κοιτά ακίνητο
μέσα απ το νούφαρο

***

ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΠΟΡΝΕΙΟ

α. to σπίτι μας είναι μία κλειδωμένη νύχτα
η μέσα γυναίκα τρομακτική
με βαθυκόκκινο φουρό και ενώτια από δυναμίτη
μιλάει με οιωνούς
απόψε κι άλλοι άντρες του Άδη
θα μαγαρίσουν το φουστάνι της

β. κύριοι αλητεύουν καπνίζουν διαπομπεύουν το βασανισμένο σώμα της ενδεδυμένο ακόμη
πριν τίξει την σάρκα του και γίνει ψυχή

γ. κάτω απ’ την γλώσσα
επί της γλώσσας
η γλώσσα της λειχίας και της ποίησης
είναι το κλειδί της ευτυχίας τους
δεν το γνωρίζουν

δ. είμαστε δώρα
νταν ντιν νταν σήμαντρα σωματικών ειδήσεων
εν ποιήσει γυναίκες νυχτερίδες
κρεμασμένες ανάποδα
απ’ τα σιβυλλικά μαλλιά μας
οιωνίζουμε την μοίρα των κυριών

ε. αθανασία στο ποίημα
η ποιήτρια καταζητείται
τα νύχια της ποίησης βοηθάνε
να χαράξετε ονόματα χαράς
πάνω στους τάφους σας

ζ. η ποίηση φοράει πάντα μαύρα φτερά
και ακριβά μωβ παντελόνια
αντιγράψτε την ποίηση
φορέστε μαύρα φτερά
κι ακριβά μωβ παντελόνια

*Από τη συλλογή “Arcana Lustra – Νεκροταφείο Φορεμάτων”, εκδόσεις Τύρφη.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s