Έρμα Βασιλείου, Αυστραλία, Αγνή, Αγνή, Αγία των προβάτων

australias-lake-hillier-maintains-its-vibr
 
Και νομίζεις πως δεν έχω πάει τον παράδεισο; Είδες άλλο περίστροφο που να μην σε σκοτώνει από τις καμπύλες της Ηπείρου μου; Είναι φασκιές του παράδεισου οι κόλποι και οι αμυχές της θάλασσας. Είναι γιατρειά των πνευμόνων τα δάση και τα γυμνασμένα δέντρα της, είναι πλεξούδες του ανέμου τα κύματα στους κόλπους της και οι άσπρες βελονιές του εργόχειρου ύπνου σου οι καταρράκτες της. Η Αυστραλία είναι μια κόκκινη πενιά στο κίτρινο τετράδιο του ήλιου με τα τραγούδια των θαλασσοπόρων να ακούγονται από τις γωνιές του σπηλιών, στις θαλάσσιες άκρες του απόμακρου ονείρου… Τα πετράδια που χαρίζει το φεγγάρι κάθε τόσο είναι μια άλλη γέννα του ήλιου! Η Αυστραλία μια γεροντοκόρη που αναπνέει ακόμα τον αέρα της νιότης της… αθάνατη… περίτρανη…αγέραστη γόησσα που σε κρατά στα κλειδωμένα μυστικά της και σε αφήνει να την γνωρίσεις μέσα από την ίδια την φιλοσοφία που απέκτησες γι’ αυτήν…Η Αυστραλία… χορεύει ένα κουίκ στεπ που θυμάται ακόμα τόσο πιστά στα περασμένα βήματα του δεκάτου ογδόου αιώνα! Είναι το μυστικό που δεν μπορείς να πεις σε κανένα, γιατί δεν θα το πιστέψουν το αμίλητό της όνειρο που είπε σε σένα, σε σένα μόνο. Η Αυστραλία που γίνεται κορίτσι, αν το θελήσει, το παραχαϊδεμένο κορίτσι που σε κρατά κοντά της με τα νάζια της, κι ας μην βλέπεις ήλιο, κι ας μην χτενίζεις τα μαλλιά σου στη βροχή, έρχονται τα βότανά της και σε ορθώνουν, το επόμενο πρωί, όταν σε φωνάζουν με τ’ όνομά της!

– Αγνή, Αγνή, Αγία των προβάτων, Αγία των μισεμένων… Σε έχει αγιάσει η απόσταση, σε έχει στήσει η πλησίον του ήλιου αγνότητα, η τόσο θερμή η τόσο ήρεμη η τόσο αγαπημένη ανέχεια, πως δεν έχεις τίποτε να φοβηθείς, γιατί όλα σου φαίνονται μικρά και περασμένα μέσα στον ηρωισμό σου να μείνεις εδώ, στον τόπο που ίδρωσες ν’ αγιάσεις. Έγινες πια η ανθεκτική ίνα του καμβά σου.

Θαρρείς η μέρα σε θυμάται; Το λιάσιμο στο φως σε ταριχεύει στην αλήθεια που σε χρειάζεται…Από το πρωί τ’ αδέλφια σου σε άφησαν να φύγεις….Η σκέψη μεγαλώνει μέσα σου την ποίηση… ξεπροβοδίζει τις αχτίνες…και στέκει ακλόνητη στα λόγια της…η σκέψη…η ποίηση αποφάσισε να σε βρει εδώ κάτω, στο κάτεργο των ωρών και στην νιρβάνα των λεπτών…κάνε τα δύο ένα…κάτεργο και νιρβάνα σ’ ένα σώμα…Η κτένα ανέγγιχτη σήμερα…πρέπει να της αφήσεις τα αισθητήρια της θηλυκής σου σκέψης…στο πάτωμα χαρτιά από ποιήματα που αξίζουν το διάβα της μέρας…δεν έχεις μείνει στο τώρα σήμερα, παρά δυο πικράδια του λεπτού που ήθελες να δώσεις τη φωνή σου…όλη γέλιο για τις επιτυχίες της νύχτας που έγιναν και ψες η μέρα σου στο σήμερα…
 
Πήρα τέλος το βραβείο που μου άξιζε, ένα βραβείο μετανάστευσης…Και σαν τον ιερό Βούδα εγκατέλειψα τα πάντα να βρω όσα δεν πρέπει να είχα αφήσει… Για να ψάξεις αυτά που σε σώζουν το  μπορείς, εσένα και το βάρος της ταλαιπώριας σου, εσένα και το βάρος των χρόνων σου, εσένα και το βάρος των αποριών σου… τις αποφάσεις της μνήμης σου, το μαντείο της θυσίας σου και της πλατυτέρας υγείας σου, με το μοσχοβολημένο σου περπάτημα στα χρόνια της μετουσίωσης. Η Αυστραλία, η εμπειρία των μακρινών συνόρων, της μεγάλης επιβίωσης, της μεταμόρφωσης, η μικρή Αγία, η Αγνή αθάνατη εγκάρσια τομή στην καρδιά σου σε θέλει να μην πονάς, τα πόνεσες όλα γι’ αυτήν, φτάνει!

Και τα παιχνίδια τα κέρδισες το ίδιο, μόνη σου!
 
 *Ποίημα σε πρόζα που περιλαμβάνεται στη συλλογή “Νηρηίδες” (υπό έκδοση).

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s