Ασημινα Ξηρογιάννη, Ποιήματα από τη συλλογή “Η προφητεία του ανέμου”

%ce%b1%ce%bd%cf%8e%ce%bd%cf%85%ce%bc%ce%bf-5



Μια σκέψη έκανα για τη Φρύνη.

Τη φαντάστηκα να μεθά στα συμπόσια των ανδρών

Να χαρίζει το απαλό μυρωδάτο της σώμα.

Ελεύθερη από ενοχές για ταπεινές καταγωγές κι άλλα παρόμοια.

Η υπόνοια και μόνη ότι μπορεί να πλανεύθηκε από τον καλλιτέχνη…

Την απαλλάσσει από την κακή της φήμη.



***




….αυπνία




Απ την ταράτσα βλέπω φώτα να τρεμοπαίζουν πέρα μακριά.


Κι ακούω θορυβους της πόλης που ποτέ δεν κοιμάται.


Τα βράδια του καλοκαιριού έχει δροσιά.


Φορώ λευκό νυχτικό – σατέν.


Μαύρους κύκλους θα χω το πρωί και στα μάτια μου


γραμμένα ερωτηματικά.


Που την άλλη νύχτα δεν θ΄απαντήσω πάλι.




***




Η Προφητεία του ανέμου




(Στην Δέσποινα)








Mα εγώ…καρφωμένη στην μία όχθη,

αρκέστηκα στο να ονειρευτώ την άλλη.




***




Κάποτε…



Ο αοιδός Ορφέας διαμελίστηκε από τις μαινάδες στη Θράκη.

Οι ύμνοι του θάφτηκαν στο σκοτάδι πάνω στα βουνά.

Κι ο ίδιος ως γύρη ταξίδεψε στο σύμπαν

ώσπου ξανάγινε η μουσική του φως.
…υπάρχει Θεός.





***




Αυτογνωσία



Λέξεις σε λευκή κόλλα… αυτό ειμ΄εγώ.

Τίποτα και όλα.

Ειλικρινά, μόνο αυτό.





***





Αίσθησις

Η βροχή

Το βράδυ

Το φεγγάρι

Η Γη

Η Γεύση τους

Το Άρωμα

Που βγαίνει από τα χείλη της Αγάπης σου

Ανεξίτηλο είναι

Μοιάζει

Με Φύση

Με Εποχή

Με θάλασσα

Με Σύμπαν 





***





Αντίθεση

Είναι φτωχές οι λέξεις μου,γιατί έτσι είναι τα χρόνια,

η περιουσία, τα ταξίδια μου.

Τα πλούσια όνειρα μόνο με κρατούν στη ζωή.





***




Σιωπηλά…



Ο ήλιος αντάμωνε με τα φύκια του πελάου

Στη Δύση

Η αρμύρα της θάλασσας ευωδίαζε

Στην Ανατολή

Ο ουρανός έκρυβε το βυθό με στοργή

Στην αγκαλιά του



Δεν είναι άρνηση η σιωπή.





***





Την κάθε μέρα την προσέχω σαν κόρη οφθαλμού-

Μην μου πέσει κάτω και γίνω κατά τι φτωχότερη.





***




– Σπατάλη είναι να σκορπίζεσαι σα φύλλο

-Μα ποιός θεωρεί τα φύλλα αμελητέα;





***




Υπάρχουν μερικά βράδια που οι άνθρωποι περιμένουν.

Δεν κοιμούνται, περιμένουν.

Κι ο χρόνος μένει ακίνητος -κολλημένος σ΄ενα βασανιστικό παρόν…

Που δε λέει να γίνει αύριο.





***





Παράπονο

Και να σκεφτείς,

Ούτε στιγμή δεν πίστεψα

Πως η κοπέλα με τα σανδάλια,τα λυτά μαλλιά, τα μύρα

Η σχεδόν διάφανη

Ήταν η Αφροδίτη.



Κι όμως την είδα να κατεβαίνει

Από ψηλά το κόκκινο βουνό

Με ελαφρό περπάτημα

Αγέρωχο βλέμμα

Πλατύ χαμόγελο.



Μα με προσπέρασε

Ούτε που γύρισε να με κοιτάξει

Τα βλέφαρα, τα μάτια, το πρόσωπο

Που το βασάνιζε ένα συννεφάκι θλίψης.





*”Η προφητεία του ανέμου”, Εκδόσεις “Δωδώνη”, 2009.
**Η Ασημίνα Ξηρογιάννη διευθύνει το ιστολόγιο Βαρελάκι στο http://varelaki.blogspot.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s