Πελαγία Φυτοπούλου, Πέντε ποιήματα

tumblr_o0vvar5JRI1s85tq7o1_1280

ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ

εκεί
στις φουντουκιές της μάνας
το δάκρυ φέγγει
αποστροφή
στο αίτιον οίδα
κάτι σαν υπογλώσσιο στο ρουθούνι
έτσι να ρουφιανέψουμε λιγάκι
την ταξική φλεγμονή
και

και φυτρώνουν
άγρια περιστέρια
-σαμποτέρ στην εργολαβία της ενηλικίωσης-
και

με ψημένο το φανελάκι
στο φράχτη
οι γυναίκες σωριασμένες
στη σκόνη

ψαρεύουν λέπια
μυωπικού πεπρωμένου

για μας που στο μεροκάματο
βρίσκουμε δόξα
περισσή
και

και
ονειρεύομαι μια βιολέτα να χορεύει στον πάγο
και οι μέλισσες δηλώνουν οροθετικές
και
δυο λευκά τριαντάφυλλα κλέβουν το τοπίο
και

ονειρεύομαι
σαν από χρόνια σαν που οι άνθρωποι
δε γεννήθηκαν ακόμη
σαν την απόλυτα πραξικοπηματική συντέλεια

και
στο σκοτάδι μυρίζουν τα λουλούδια
το επιφώνημα απαγορεύεται
και
ονειρεύομαι

ένα θάνατο σπουδαστή

“θα ΄ρθουν τα φορτηγά στοιβαχτείτε”

και ονειρεύομαι
μα
η
προκατάληψη με νίκησε
ένοπλη ούσα
ζζζζζζζζζζζζζζζζ
ζζζζζζζζζζζζζ
ζζζζ
ζ
ζ
ζ
ζ

μη

***

ΣΥΜΠΤΩΣΗ

απόψε κάποιοι δε θα κοιμηθούν
περιμένουν
αδελφό να τους πυροβολήσει
ή έστω
έναν περαστικό ν’ ανάψει το φως
σε χαλεπούς καιρούς ακόμη και αυτό
μπορεί να σκοτώσει
απόψε τοποθετούν στον ουρανό
παιδικά καθίσματα

***

ΚΑΤ’ ΟΙΚΟΝ

ναι, ναι σφουγγάρισα
έπλυνα ναι
οι νυχιές στον τοίχο
είναι η γδαρμένη απ’ τη νοσταλγία
αφηρημάδα σου
το ξέρω ότι είσαι νεκρός
μα φαίνεται ακόμα λερώνεις
κι αυτό πικρό
τα ποντίκια το φτύνουν
σκεπάσου τουλάχιστον
τώρα ταΐζω

***

ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ

και είναι
που σκόνταψες
μέσα μου
και είναι
που δεν μπορώ
να σε σηκώσω
και είναι
που έμοιαζες
με τον Batman
και είναι
που τα παράθυρα
είναι κλειστά
και οι μεντεσέδες
πάνοπλοι
οι ανόρεχτες θυγατέρες
αγαπούν τα πουλιά
ο πατέρας το επιτρέπει
και είναι
που εσύ ακόμη
δεν έγινες μπαμπάς
και το πουλί
ξυπνά τ’ αγόρι
έκλαψε
κανείς δεν κατάλαβε τη διαφορά
είναι που
στα κελιά
χωρίς ρήμα ο πόνος
τρέχει

***

ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Βυθιζομαι στα χρόνια των άλλων, στα σπίτια τους
Οι θεοσεβούμενοι αγαπούν τις παρθένες
Αναπαύομαι στην έμπιστη, του αρχηγού, πολυθρόνα
Ανοίγω την τηλεόραση
τα πόδια μου ανθίζουν στο τραπέζι που θα φάμε
Ο Μπάστερ Κίτον δε γελά
Ντρέπομαι να με βλέπουν γυμνή, μ’ ευχαριστεί
ωστόσο, η επετειακή τους αμηχανία
Ενός λεπτού σιγή
Τελείωσα λεβέντες
Ναι, ναι έφτασα σε οργασμό
Μπορείτε να κουρδίσετε το τανκ
Ο δονητής υποχώρησε

*Από τη συλλογή “Κούκος”, εκδόσεις Θράκα 2016.

One response to “Πελαγία Φυτοπούλου, Πέντε ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s