Δημήτρης Τρωαδίτης, Τα κρύα μας ήρθαν και φέτος

img_20150919_192925

Τα κρύα μας ήρθαν και φέτος
με μια ανανεωμένη έπαρση
έπιασαν όλα σχεδόν τα καθιστικά
σε όλες τις πλαγιές του σώματός μας
περιφερόμενα σαν αδέσποτοι σκύλοι
γλύφοντας τα κόκκαλά μας
ρουφώντας τους υδρατμούς του κορμιού μας
την ώρα που ο εαυτός μας ολομόναχος
προσδοκούσε μια δική του ανάσταση

κι ήταν σαν να εκδράμαμε σε παραλίες
από χρόνια συνωστισμένες
από τουρίστες και γυρολόγους
ψάχνοντας τ’ απομεσήμερο μια γωνιά
κάτω από πλουμιστές ομπρέλες
ξωτικά της μέρας ολοφυρόμενα
σκιές που ξεχάστηκαν σε αρχαία θέατρα
υπό τις επευφημίες αόρατων θεατών
με συσκοτίσεις και ερημικούς αντίλαλους
με ρίγη από το πήγαιν’ έλα των άστρων

τα κρύα μας ήρθαν και φέτος
ψάχνοντας στα συρτάρια των άκρων μας
αφουγκράζοντας υποψήφιες αρρώστιες
των κατοπινών χρόνων
σταγόνες πόνου και φόβου εξακοντίζοντας
χτυπώντας σαν σκουριασμένα ξίφη

τα κρύα ευελπιστούν να μας δουν
ακρωτηριασμένους
ανέσπερους
χωρίς μυαλά κι ευκαιρίες παλινόρθωσης

τα κρύα μας ήρθαν και φέτος
και κατέψυξαν τα μυαλά μας

2 responses to “Δημήτρης Τρωαδίτης, Τα κρύα μας ήρθαν και φέτος

  1. Pingback: Δημήτρης Τρωαδίτης, Τα κρύα μας ήρθαν και φέτος — To Koskino | vequinox

  2. Μία προσέγγιση

    Άλλο ένα εξαιρετικό ποίημα, από αυτά που κατά καιρούς προσθέτει ο ποιητής στο έργο του ως πολυεπίπεδο απολογισμό, κοινωνικό, πολιτικό, προσωπικό: Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι το τρίπτυχο του Τρωαδίτη πάνω στο οποίο κινείται, όχι γιατί οριοθετεί το από πού και μέχρι πού θα φτάσει, αλλά γιατί είναι αναγκαία η αυτογνωσία, η αυτοκριτική και ο απολογισμός των πεπραγμένων, προσωπικών και ευρύτερων, πριν να ανοίξει δρόμους, πριν βάλει ξανά μπροστά όραμα, να συμπαρασύρει τους συνομιλητές του στην πραγμάτωση αυτού που δεν συντελέστηκε. Και του είναι-μας είναι-αναγκαίος ο χειμώνας, εποχή συστολής για απολογισμό και καταμέτρηση θνησιγενών στόχων και νεκρωμένων δράσεων, για να μην μπορέσει ξανά το κρύο γλύφοντας τα κόκκαλά μας και ρουφώντας τους υδρατμούς του κορμιού μας, να λάβει θέση στο είναι μας.

    Μοναδική ποιητική, εικόνα, μεταφορά, παρομοίωση, συμβολισμός και διάχυτος πολιτικός λόγος ως δομικά εργαλεία στήνουν ολόκληρο το ποίημα σαν χειμωνιάτικο θολωμένο τζάμι, πάνω στον οποίο το δάκτυλο θα χαράξει τα σημάδια. Εποχή διόλου τυχαία διαλεγμένη: Είναι χρόνος ύφεσης, περισυλλογής και χειμαιρίας νάρκης, αναγκαίας για ανασύνθεση, όπως στη φύση, να εργαστεί μεθοδικά το ριζικό σύστημα, πριν την εαρινή ανάσταση.

    Ο επαναλαμβανόμενος στίχος δεν είναι χαρακτηριστικό στο ποιητικό σύνολο του Τρωαδίτη.”Τα κρύα μας ήρθαν και φέτος”, επαναλαμβάνεται τρεις φορές, για να προσδιοριστεί το κακό γεγονός.

    Στην πρώτη στροφή, ο ερχομός των κρύων δίνεται ως κάτι γνώριμο με το ”και φέτος” και είναι ακριβώς αυτό που υποδηλώνει τον απολογισμό του ποιητή και ίσως την θλιβερή διαπίστωση ότι δεν κάναμε κάτι για να το αποτρέψουμε, αφού ”εκδράμαμε σε παραλίες από χρόνια συνωστισμένες από τουρίστες και γυρολόγους”, όπως αποσαφηνίζεται στη δεύτερη στροφή, που αποτελεί, ουσιαστικά, αναφορά στην προσωπική πολιτική και κοινωνική αλλοτρίωση του ατόμου.

    Στην τρίτη στροφή βεβαιώνεται η υπεροχή του κακού, που γνωρίζει, αφουγκράζεται το ασθενές και γι αυτό μπορεί να επαναλαμβάνεται, κάθε φορά που έρχεται και να κυριαρχεί με την επιβολή του φόβου και του πόνου και να ευελπιστεί στον ακρωτηριασμό της σκέψης και της ανασύνταξης, όπως δηλώνεται στο επόμενο τετράστιχο.

    Στην τελευταία στροφή, μόλις δυο στίχων, το τετελεσμένο, ”και κατέψυξαν τα μυαλά μας”, αποτελεί την αναμενόμενη οδυνηρή κατάληξη. Δεν χρειαζόταν περισσότερες λέξεις για να ειπωθεί το δραματικό. Έχοντας εκδράμει σε λαθεμένους δρόμους, συνωστισμένους από γυρολόγους επιτήδειους και αναζητώντας σκιά στις πλουμιστές τους ομπρέλες, τα ολοφυρόμενα ξωτικά πάγωσαν και φέτος.

    Ο ποιητής δεν είναι πεσιμιστής. Αντιθέτως. Γνωρίζει πολύ καλά τον εαυτό του.Γνωρίζει τον άνθρωπο, τί σημαίνει λαθεμένοι αγώνες, ψέμα και αλήθεια και πιστεύει ότι αυτός ο αέναος κύκλος του αγώνα, της πτώσης και της ανασύνταξης, θα πρέπει να γίνει ευθύς, ξεκάθαρος δρόμος σε διεκδικήσεις με όραμα πρώτα τον άνθρωπο. Και αυτό διεκδικεί με την ποίησή του. Και είναι, αυτό το κρύο που παγώνει τα μυαλά, ο εχθρός του, το κακό που τον ξαναβρίσκει πάλι και πάλι και θα παλεύει πάντα:

    Στις ταραγμένες τούτες ώρες
    το κακό μας ξαναβρήκε
    όπως δυό μακρινοί εχθροί
    που συναντιούνται μετά από χρόνια

    Α.Β
    Γλυφάδα, 21 Αυγούστου 2016

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s