Αλεξάνδρα Σωτηράκογλου, Μοναχοπαίδι, Εκδόσεις vakxikon.gr

cover-high-1

ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στις μέρες μας, θα λέγαμε ότι υπάρχει μια πληθώρα νέων ποιητικών φωνών, που με μια πρώτη ποιητική συλλογή επιχειρούν να εισβάλουν δυναμικά στην πόλη των ιδεών και κάποιες ξεχωρίζουν.

Μια ξεχωριστή ποιητική συλλογή είναι και το πρώτο βιβλίο της Αλεξάνδρας Σωτηράκογλου: «Μοναχοπαίδι», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις “Vakxikon.gr”.

Το «Μοναχοπαίδι» αρχίζει με ένα εύστοχο εύρημα. Η ποιήτρια απευθύνεται σε έναν αδερφό. Έναν αδερφό, που δεν γεννήθηκε ποτέ. Η Αλεξάνδρα Σωτηράκογλου βρίσκει στον υποθετικό αδερφό της, έναν άνθρωπο, που θα την ακούσει, κάποιον, που θα μπορεί να του εκφράσει όλα όσα ξεχειλίζουν μέσα της. Ο αναγνώστης μπαίνει στο ρόλο του αδερφού και διαβάζει βιώματα ενός θλιμμένου κοριτσιού, που ζητάει να ξεσπάσει. Οι γονείς, που ήθελαν αρσενικό παιδί και τη μεγάλωσαν σαν αγόρι, η ίδια, που ήθελε κάποτε να γίνει άντρας και τώρα είναι δύσκολο να τιθασευτεί στις επιταγές της σύγχρονης κοινωνίας. «Γεννήθηκα. / (γιατί με ήθελαν με κάθε κόστος)», γράφει η Αλεξάνδρα Σωτηράκογλου, εκφράζοντας το παράπονο αρκετών ανθρώπων, που πέρα από το ότι γεννήθηκαν χωρίς να υπάρχει δυνατότητα επιλογής, συνειδητοποιούν ότι ήρθαν στον κόσμο γιατί έτσι «έπρεπε». Γιατί έτσι κάνουν όλες οι «σωστές» οικογένειες. Κι όταν ακόμα το νέο παιδί, που γεννήθηκε, μεγαλώσει, θα πρέπει πάλι να συμμορφωθεί με τυπικούς κανόνες και ένα είδος αποδεκτά κοινωνικού savoir vivre, όπως θα διαπιστώσει η ποιήτρια με θλίψη, αλλά και με τη λεπτή της ειρωνεία: «είναι υποχρέωσή μου να δείξω χαρακτήρα, / γιατί ο πατέρας μου μου είπε να είμαι κυρία.»

Αλλά, πέρα από τους τύπους, η σύγχρονη κοινωνία μας μαθαίνει να είμαστε πρόθυμοι να πατήσουμε επί πτωμάτων στα πλαίσια ενός αδηφάγου ανταγωνισμού, σε ένα σύστημα, που η επικρατούσα αντίληψη είναι το «σκότωσε να φας και κλέψε να ‘χεις» και «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Η Αλεξάνδρα Σωτηράκογλου γράφει επιγραμματικά: «Ζήσε σήμερα κι άσε τους άλλους να πεθάνουν. / Ζήσε σήμερα και στην πορεία σου φάε μερικούς.» Και αυτός ο αριβισμός κάνει την ποιήτρια να νιώθει σα να βρίσκεται σε οίκο ανοχής: «Φόρεσα την πιο κοντή φούστα. / Ρούφηξα με τρόπο την κοιλιά. / Στοίχημα εδώ, δεν έχουν ακούσει για τον Κάλβο».

Και πως αντιμετωπίζεις αυτή την κοινωνία; Η Αλεξάνδρα Σωτηράκογλου θα γράψει για τη μεγάλη φυγή. Ένα ταξίδι στο άγνωστο, αρκεί να ξεφύγουμε από τα καθημερινά, που μας πνίγουν. Ένα ταξίδι χωρίς προορισμό. Ένα ταξίδι μακριά από επίπλαστες ανάγκες με μόνο όσα πραγματικά μας χρειάζονται: «Μια μέρα, θα πετάξω το λάπτοπ απ’ το παράθυρο / (μαζί με το κινητό) / θα πάρω τον σάκο μου, / δυο αλλαξιές θα ρίξω μέσα και μια πετσέτα· / τα χρήματα που μαζεύω. / Θα κόψω τα μαλλιά μου! / Θα μπλέξω!»

Περίπου, όπως αρχίζει, έτσι τελειώνει η ποιητική συλλογή «Μοναχοπαίδι» της Αλεξάνδρας Σωτηράκογλου. Με μια απεύθυνση στον υποθετικό αδερφό. Με ένα θλιμμένο και τελεσίδικο τρόπο. «Φύγε λοιπόν-εγώ / Ξόφλησα.» Με αυτούς τους στίχους, λοιπόν, κλείνει μια πολύ ενδιαφέρουσα πρώτη ποιητική απόπειρα. Περιμένουμε τα επόμενα βήματα της ποιήτριας.

14952720

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s