Γιώργος Καββαδίας, Δύο ποιήματα

bg1

ΣΤΗΝ ΚΥΤΗ

Μερικές μνήμες είναι χειρότερες κι από τις πιο κακές σμέρνες…
Και σαν μικρός τιτανικός στην κύτη του μυαλού,
σαν πρόβατα κοιμούνται…
Μέχρι που η μέρα τις ξυπνά…
Μια νύχτα σαν ετούτη,
σαν κουμπουριά να έπεφταν τα άστρα κι ο ουρανός να έσβηνε…
Κι εσύ στο πάτωμα ριγμένος απ’ το χτύπημα,
τη μελωδία ψάχνεις…
Αυτή που σε μεγάλωσε…
Αυτή που στο σώμα σου να κολυμπάει έμαθε…
Με ραντάρ θα εντοπίσουν τις σκέψεις σου ξανά
και απ’ το κοσμοδρόμιο θα τις στείλουν στο φεγγάρι,
το μόνο που σαν κουμπουριά δεν ήρθε στο κεφάλι,
και να φωτίζει έμεινε την άδεια σου αγκάλη…
Σ’ ένα πλoίο άνοιξες και μπήκες…
Ήξερες που πήγαινε μα δε σ’ ένοιαζε…
Γνώριζες καλά τι ήθελες πια,
ήξερες πολλά εφήμερα κλουβιά,
μα ελεύθερος έμεινες στην κύτη…
(3/5/2008, 0:03, για την Ντίνα)

***

ΗΦΑΙΣΤΕΙΟΓΕΝΕΙΣ

Τέλεια, όλα ακούγονται σαν να ‘ταν χθες…
Και σήμερα απλά ησυχία, κανείς δε μιλάει,
μονάχα ο θάνατος βρυχάται…
Σε λίγο θα ορμήξει στην προκυμαία, θα αρπάξει την Ευρώπη
και θα την οδηγήσει στα πιο σκοτεινά καταγώγια του κάτω κόσμου.
Θα φωνάξει τρεις φορές το όνομα του…
Τρεις φορές θα φέρει γύρο τον εαυτό του…
Τρεις φορές θα ορκιστεί…
Και τελικά θα καταλάβει πως δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα όνειρο,
μια ιστορία του μυαλού και της φαντασίας,
μια ιστορία του υποσυνείδητου…
Κάτω από τον μανδύα της ταπεινοφροσύνης και το πέπλο τις ανυπακοής,
θα συλλέξει όλα τα απομεινάρια του πολιτισμού του
λίγο πριν τα καταστρέψει κι αυτά η λάβα…
Η λάβα από την ηφαιστειογενή του έκρηξη.
Έκρηξη που σκόρπισε παντού κομμάτια της αγνοιας του…
Κομμάτια που πέφτοντας κατέστρεψαν την ασπίδα της ζωής…
Βάλθηκες απόψε να μας πάρεις το μυαλό με ιστορίες παράξενες, αλλόκοτες…
Κι όμως έτσι έγινε, το είδα με τα μάτια του,
το άκουσα με το ακουστικό του, το γεύτηκα με τον ορό του…
Ήταν αυτό που περίμενα να είναι,
μια άνοστη παρενέργεια τον ψυχοφαρμάκων που ο καθηγητής μου παρέδωσε χθες…
∆ε τα ήπια σήμερα, ναι δε τα ήπια, αλλα μη το πεις…
Θα είναι το μυστικό μας … Κανείς δε θα ξέρει…
Μονο εσύ κι εγώ μικρό μου μαξιλάρι…
Με εσένα θα την πνίξω… Με εσένα θα την κάνω να με ονειρεύεται.
Ναι, για πάντα νεκρή…
Στο προσκεφάλι σου μοναχα τριαντάφυλλα…
Λιωμένα…
Να στάζουν κόκκινο βαθύ, σαν το αίμα σου που ποτέ δεν είδα…
Είσαι εκεί…
Ζωντανή όπως πάντα… Κλείσε τα μάτια σου…
Τα πήρα απόψε τα ψυχοφάρμακα…
(8/5/2009, 0:19)

*Από τη συλλογή “…από τις Ερινύες στις Κήρες…”, ηλεκτρονικη έκδοση.

One response to “Γιώργος Καββαδίας, Δύο ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s