Γιώργος Δάγλας, Αιρετικές «Καντάδες για έναν δαίμονα»

ΚΑΝΤΑΔΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΑΙΜΟΝΑ

«Αυτός ο άνθρωπος/ που περπατάει σκυφτός/ στην άλλη άκρη του δρόμου,/ φαίνεται πως κρυώνει./ Κι όμως/δεν κοιτάζει ψηλά./ Ξέρει./ Κανείς δεν θα τραβήξει την κουρτίνα του/ να τον σκεπάσει».

Δωρικός, βαθύτατα υπαρξιακός, ανυπάκουος, αποσυνάγωγος και γενναίος, ήδη ένας μύθος, ο ποιητής Γιώργος Δάγλας υπογράφει και παρουσιάζει τον καινούργιο ποιητικό κύκλο δουλειάς του.
«Καντάδες για έναν δαίμονα» ο τίτλος, κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Φίλντισι, με εικαστική φροντίδα του ποιητή και ζωγράφου Ακάνθου.

Οι «Καντάδες για έναν δαίμονα» παρουσιάστηκαν πριν λίγο καιρό στο βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων των Συναδέλφων (Καλλιδρομίου 30, Εξάρχεια). Για το βιβλίο μίλησαν ο συνθέτης και δημοσιογράφος Αντώνης Μποσκοΐτης, ο δημοσιογράφος Γιώργος Σταματόπουλος και απάγγειλαν ποιήματα ο Πέτρος Μαντζουράνης και η νέα ποιήτρια Νάντια Δανιήλ.

Ο ποιητής γεννήθηκε το 1958 στην Ιθάκη, όπου και τελείωσε το Ναυτικό Λύκειο χωρίς να μπαρκάρει ποτέ. Το 1977 θα έρθει στην Αθήνα για να προλάβει ζωντανούς τους τελευταίους ρεμπέτες. Ακούει τον Ρούκουνα και πίνει ούζο με τον Γιάννη Κυριαζή. Το 1980, άγριες διαδηλώσεις-καταλήψεις. Δουλεύει κομπάρσος με τη μεσολάβηση της Κατερίνας Γώγου και με τον Ασιμο στο υπόγειο της Αραχώβης. Γράφει στο «Ιδεοδρόμιο» του Λεωνίδα Χρηστάκη. Παράλληλα βιοπορίζεται ως βιομηχανικός εργάτης, ταβερνιάρης και υπάλληλος γραφείου τελετών. Η ποίηση εξάλλου εκτός από θυσίες απαιτεί ανυπερθέτως και ποιητική ζωή. Μια άλλη θέαση ζωής, δηλαδή, που έχει σαν αποτέλεσμα το βιβλίο, η «Μέρα των φωταγωγών» (κυκλοφορεί το 1982 από τις εκδόσεις «Ελεύθερο Τύπο»). Το 1985 ο Γιώργος Δάγλας αποσύρεται στην Ιθάκη, εκδίδει την τοπική εφημερίδα «Αγονη Γραμμή», διορίζεται στο νοσοκομείο και παντρεύεται. Το 1992, παραιτείται από τον δημόσιο και τον συζυγικό βίο και φεύγει στη Θεσσαλονίκη. «Γράφει, πίνει, χάνεται». Το 1999 θα εκδοθεί το «Μαύρο Χιόνι» του από τις εκδόσεις «Ελλέβορος» (Άργος). Και το 2004 θα επιστρέψει ως «άσωτος Οδυσσέας» στην Ιθάκη του.

«Οι άσωτοι εραστές/ των κούφιων χρόνων/ πνιγμένοι στο κρασί και την αμαρτία/ κρυμμένοι στα μάτια των τυφλών/ τη μάταιη εξέγερση περιμένουν./ Ηττημένοι και περήφανοι/ ψάχνουν για/ να ξεράσουν συμβιβασμούς και συμβόλαια…» Μικρό αντίδωρο από την καινούργια ποιητική Καντάδα του. Στον «δαίμονά» του. Στον «δαίμονά» μας.

Κι από την «Μέρα των Φωταγωγών»: «Κάθε πρωί βγαίνω/ ήρεμα στο δρόμο/ και κολλάω τ’ αυτί μου στις εξατμίσεις./ Αγοράζω ό,τι πιο άχρηστο βρω/ και μπαίνω σ’ όλα τα καφενεία./ Δεν βρίσκεται κανείς να μ’ ακούσει./ Ανάμεσα στους κόσμους των αμαρτωλών/ και των πανηγυριών/ μπαίνω και βγαίνω χτυπώντας τυφλά/ το σφυράκι του ψυχιάτρου./ Δεν είναι ζωή ετούτη». Κι όλα αυτά, χρόνια πριν από την κρίση. Διότι η ποίηση ή είναι χρησμική ή δεν είναι και κάποιοι ευλογημένα καταραμένοι και ευτυχισμένα ασυμβίβαστοι την αφουγκράζονται προκαταβολικά ότι ήταν υπαρξιακή κρίση.

*Της Ελένης Γκίκα από εδώ: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22808&subid=2&pubid=64162592

One response to “Γιώργος Δάγλας, Αιρετικές «Καντάδες για έναν δαίμονα»

Leave a Reply to ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΦΩΤΕΙΝΟΥ Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s