Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Δύο ποιήματα

12743557_558155757694447_1083688734589592094_n

Γενέθλιος τόπος

Ρήμαξε κι ο τόπος αυτός
έφυγε
περίσσεψαν κάτι υπόλοιπα
κάτι αποκόμματα
φωνές θρυμματισμένες νυχτοπούλια
να αιωρούνται μες στο χάρτη
και μια πάχνη που καίει.

Κάτι σε πιάνει
κοιτάζεις μα ξεφεύγει η ματιά
ακούς και μια σκιά σ’ εμποδίζει
κυλάς αργά σε κοίτες στεγνές
σε τσόφλια της φτώχειας
της ξενιτιάς

ποιος να συνθέσει πια την παράξενη μοίρα
και πώς να βρουν απαντήσεις οι ξεχασμένοι νεκροί

πονά
πονά της μνήμης μου το σώμα

πόνος παλιός
πόνος καινούριος
ατέλειωτη πληγή που δεν κλείνει.

***

Ο λόγος
του επίμονου θαυματοποιού

Σε χάσματα
σε αντοχές
σε καραβιών αφρούς
σε λυγμούς
σε ωδές
όπου κι αν στρέψεις τις κεραίες σου
εδώ θα με βρεις

να υγραίνω τα ναι
να εμψυχώνω τα όχι.

One response to “Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Δύο ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s