Νίκος Σφαμένος, Δύο ποιήματα από τις “Άγιες, αιματόβρεκτες και άχρηστες λέξεις”

DSC_0078

VIII

οι νταήδες μας τα ‘λεγαν

στα σχολεία

στα πανεπιστήμια

στο στρατό

στη δουλειά

τους βλέπαμε ατάραχους

αδιάφορους

στα χοντρά κορμιά τους

να γελάνε μαζί μας

«ρε σεις πώς θα προχωρήσετε έτσι

είστε αξιολύπητοι»

παρατούσαν τις γυναίκες τη μια

μετά την άλλη

εκείνες έκλαιγαν γι’ αυτούς

έδερναν τους φίλους τους

και εμείς

δεν ξέραμε ποτέ πως να φερθούμε

είχαμε το ποτό

τις λέξεις

τις άσκοπες νύχτες

-χαμένοι από χέρι-

έπειτα βολεύτηκαν στα γραφεία τους

με όμορφες γυναίκες που τις απατούσαν

κάθε τόσο

μαζεύονταν τις Κυριακές με τους φίλους

για τους αγώνες

έκαναν παιδιά

-ήταν έτοιμοι και ό,τι πρέπει-
οι υπόλοιποι

κλείστηκαν σε τρελάδικα

αυτοκτόνησαν

πυρπολήθηκαν

έγιναν ερημίτες

και οι χειρότεροι απ’ όλους
ποιητές

IX

αυτό το βράδυ

θα πετάξω ψηλά το καπέλο μου
και θα βγω στους δρόμους της Μεσοποταμίας

θα πιάσω ένα αστέρι και

θα το κρύψω στη μασχάλη μου μαζί με ένα τόπι
θα πιάσω κουβέντα με γέρους βαρκάρηδες

για περασμένες εποχές

και θα κοιμηθώ σε ένα φωτισμένο στενό

τούτο το βράδυ

οι φίλοι μου θα ανάψουν φωτιά

και θα βουτήξω σε ένα πορφυρό λιμάνι τραγουδώντας

και τα κορίτσια

και οι γριές

και οι αλαφροΐσκιωτοι

θα ψέλνουν ανοιξιάτικους σκοπούς

σε ανεξερεύνητα βασίλεια

*Από το Ποιείν στο http://www.poiein.gr/archives/2432/index.html#more-2432

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s