Γιάννης Ζελιαναίος, σ’ ένα χαρτόκουτο στην Πατησίων

p115-960x640-680x453

Είναι εδώ και κάμποσο καιρό

που δεν αισθάνομαι τίποτα,

το σώμα μου είναι προέκταση χαρτόκουτου

κι αυτή η φυλλάδα

κρατάει το κρύο μακριά απ’ τα εντόσθιά μου.

Τα βράδια για να κοιμηθώ

χρειάζομαι το μπουκάλι με το ούζο

που όταν είμαι τυχερός έχει ρακί

κονιάκ κηδείας

και στις καλύτερες τσίπουρο

χαρισμένο από καφενείο.

Ονειρεύομαι ήλιο

μα στο τέλος της ημέρας υποφέρω

και φοβάμαι μη χάσω κάνα δάχτυλο.

Οι άνθρωποι είναι τρελοί

αλλά κοιτάζουν εμένα σαν τρελό

οι άνθρωποι κάνουν ένα σωρό παρανοϊκά πράγματα
και μυξοκλαίνε για το κάθε τι

τα ψιλά στις γιορτές γίνονται χοντρά

οι σταυροί βοηθάνε την πείνα να χορτάσει

η βροχή αμαρτάνει τα κορμιά τους

κι όταν λένε πως βρήκαν ένα δρόμο

απλά δεν έχουν προλάβει τίποτα.

Νοιάζομαι για το κρύο

τις κόρνες και τις εκρήξεις στα σκουπίδια

που η λάβρα ζυγώνει το φαΐ μου,

ένα λουκάνικο από σάντουιτς βγαλμένο

κρεμμύδι με σκυλόσκατο

τυλιγμένο με απόκομμα στοιχήματος χαμένου

και θέρμη απ’ τον Πινόκιο κρεμασμένο

με τα ξύλινα τρεμάμενα ποδάρια του

προσάναμα για μένα.

Καμιά φορά νιώθω κάτι

για τη μαύρη πουτάνα της Τρίτης Σεπτεμβρίου

μ’ αμολημένο το βυζί στα δύο

τα λευκά της δόντια

φως σε καύλες

το χορό του γέλιου της

αφού έχει σνιφάρει

και βλέπει κοιλιές, αρχίδια

και σηκωμένες υποσχόμενες ψωλές.

Την βλέπω λες κι είμαστε στην ίδια κοιλάδα

στην ίδια πόλη
στην ίδια μοίρα

να μας κοιτάζει το μάτι που δε θέλουμε να μας κοιτάζει

όταν η λύπηση κι η ικανοποίηση δεν έχουν καμία διαφορά.

Βλέπεις είμαι ένας hobo που λένε οι αμερικάνοι

ολόκληρης γενιάς κουλτούρα

που έγραψε, ήπιε και πέθανε.

Εδώ δεν είμαι τίποτα

παρά μονάχα ένας αλήτης

το επιχείρημα της πείνας

από σαπιοκοιλιάδες και μαυροφορεμένους με κουκούλες

που καίνε το φαΐ μου.

Δεν με νοιάζει

ποτέ δεν με ένοιαξε.

Δώσ’ μου ένα χαρτόκουτο

λίγο αλκοόλ να ζεσταθώ

μια χαλασμένη τυρόπιτα

μια είσοδο μαγαζιού

μια αλυσίδα ξεκλείδωτη

τρεις γόπες ατελείωτες

και μακριά από μένα το

Για όλους έχει ο θεός.

*Από το «Μισό λίτρο κονιάκ στην Πατησίων», Μακάριοι οι Σκύλοι του Οινοπνεύματος (2015).
Feature photo: http://popaganda.gr/ti-simveni-sta-prosfigika/
Ποιημα και εικόνα της ανάρτησης από το http://athensinapoem.com/2015/08/22/%CF%83-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%87%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%AF%CF%89%CE%BD/

Advertisements

One response to “Γιάννης Ζελιαναίος, σ’ ένα χαρτόκουτο στην Πατησίων

  1. Pingback: Γιάννης Ζελιαναίος, σ’ ένα χαρτόκουτο στην Πατησίων | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s