Δήμος Χλωπτσιούδης, Η οργή της πεταλούδας

i-orgi-tis-petaloudas_dimos-xloptsioudis

ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στις μέρες μας, όπου το κόστος έκδοσης μιας ποιητικής συλλογής είναι υψηλό και σε συνθήκες κρίσης είναι πρακτικά αδύνατο για αρκετούς ποιητές να εκδώσουν το έργο τους, όλο και περισσότεροι καταφεύγουν σε εναλλακτικούς τρόπους έκδοσης, όπως οι ηλεκτρονικές συσκευές ανάγνωσης e-book, kindle, η μορφή αρχείου PDF. Τέτοιοι τρόποι έκδοσης βιβλίων, δίνουν την ευκαιρία και στους αναγνώστες είτε να πληρώσουν λιγότερα για να διαβάσουν ένα βιβλίο, είτε να το κατεβάσουν στον υπολογιστή τους εντελώς δωρεάν.

Έναν εναλλακτικό τρόπο έκδοσης έχουμε και στην πρώτη ποιητική συλλογή του Δήμου Χλωπτσιούδη «Η οργή της πεταλούδας», που κυκλοφορεί ελεύθερα στο: http://deimosessays.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html

Στη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή, συναντάμε σύγχρονα ποιήματα, κυρίως κοινωνικού προσανατολισμού, δίχως να λείπουν οι υπερρεαλιστικές αναφορές. Ο Δήμος Χλωπτσιούδης, άλλοτε μιλά συμβολικά για τις κοινωνικές αδικίες και άλλοτε μας τις περιγράφει ρεαλιστικά, με έναν ρεαλισμό, που αποφεύγει να γίνει κραυγαλέος.

Ένα ποίημα, που θα πρέπει να σταθούμε, είναι το ποίημα «Είκοσι ετώ». Πρόκειται για το θρήνο του πατέρα, που χάνει το παιδί του στον πόλεμο. Έναν πόλεμο, που μπορεί να είναι αληθινός, όπως στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, όπου απλοί άνθρωποι γίνονται κρέας για τα κανόνια των γερακιών του πολέμου, μπορεί, όμως, να είναι και το φάσμα της κρίσης, που σπέρνει φτώχεια, πείνα και οδηγεί αρκετούς απελπισμένους στην αυτοκτονία. «Δράκος είναι ο πόλεμος», γράφει ο Δήμος Χλωπτσιούδης, ενώ, στο τέλος του ποιήματος η συχνή επανάληψη της λέξης είκοσι οδηγεί σε ένα συγκινητικό ξέσπασμα θρηνητικής παρήχησης.

Ένα άλλο σημείο, που θα πρέπει να σταθούμε, στην ποιητική συλλογή του Δήμου Χλωπτσιούδη: «Η οργή της πεταλούδας» είναι στις συχνές αναφορές του σε πρόσωπα από την Ιλιάδα, την Οδύσσεια και τις αρχαίες τραγωδίες. Ο Φήμιος, η Ιφιγένεια, η Ισμήνη και ο Θερσίτης γίνονται σύμβολα για τη σύγχρονη εποχή. Ειδικά στις περιπτώσεις της Ισμήνης και του Θερσίτη έχουμε την επιλογή αντιηρώων, που αντανακλούν ταξικές ανισότητες. Ο Θερσίτης τιμωρείται γιατί τόλμησε να τα βάλει με την εξουσία. Ο Δήμος Χλωπτσιούδης δεν διστάζει να κατηγορήσει τον Όμηρο, που παρουσιάζει τον Θερσίτη ως άνθρωπο φαύλο και τον δουλοπρεπή Εύμαιο ως άξιο τιμητικών αναφορών.

Θα μπορούσαν ακόμα, να γραφτούν πολλά, για την ποιητική συλλογή του Δήμου Χλωπτσιούδη «Η οργή της πεταλούδας», όμως, θα κλείσουμε εδώ, παραθέτοντας τρεις ακόμα στίχους του, που δείχνουν ότι, παρά τις κοινωνικές ανισότητες, που γιγαντώνονται σε περιόδους κρίσης, η ελπίδα για μια καλύτερη κοινωνία διατηρείται ζωντανή: «Ας αλλάξουμε καθρέφτη, / ίσως ένας νέος / απεικονίσει τις ελπίδες μας».

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s