Στρατής Παρέλης, Απόδοση χρωματική μιας νύχτας του Αυγούστου ή όπως σκαρώνω ένα ποίημα πρόχειρα…

Κάνω τις αναμνήσεις μου δώρο στην νύχτα.
Ο λιγοστός αέρας κινεί νωχελικά ένα παράξενο φεγγάρι.
Τώρα που ήρθες να μείνεις, είναι ωραίες οι τριανταφυλλιές
Και ο μουσικός τρόπος του δειλινού να νομοθετεί για μένα και σένα.
Σπάζουν στην βουλιμία των δευτερολέπτων αινιγματικά λογάκια
Παιδιά της νύχτας, σκιές του πορφυρού ύπνου-
Σκάζουν στις ακρογιαλιές του ποιήματος έρωτα λόγια.
Ακουμπώ το μάγουλό μου στο κουρασμένο προσκέφαλο
Ο χρόνος τρίζει, ο αληθινός χρόνος τρίζει
Φεύγω απόψε από όλες τις υποψίες μου
Ακολουθώ τον εγωισμό των πλασμάτων της νύχτας.
Αν μ’ ακούσεις παραμιλώ και ίσως κάποτε κάποιον να πείσω
Που έχει ανάγκη να ακούσει μια διπλανή του φωνή.
Αλλά είναι τερτίπι της επιθετικής μοναξιάς, τρόπος
Να βουλιάζεις αργά μες το ασάλευτο τώρα
Και να χρησιμοποιείς την σαγήνη των λέξεων σαν
μια αποτροπή για εθελούσια φυλακή σου.
Μιλώ γα κείνον τον ανερμήνευτο λόγο που αναζητούν οι ποιητές
Τα λακουβάκια της θλίψης τους για να γεμίσουν
Πλησμονής αίμα.
Κι όταν στο τέλος μείνει απόσταγμα ποίημα ζεστό
Σαν άρτος που θ’ αποδοθεί στους πεινασμένους
Έλα να πεις ότι αυτά που λέω δεν είναι επαναστατικά διδάγματα
Ενός κόσμου που δεν βλέπω αλλά σε κάνω και καταλαβαίνεις…

9.8.2011

*Ποίημα και εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://stratisparelis.blogspot.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s