Το φως του κεριού


είσαι σαν τοπίο που σιγά-σιγά αλλάζει
κι ακτινοβολεί στις ακτίνες του ήλιου
ή λαμπυρίζει στις σταγόνες της βροχής,
σαν να βαδίζεις πάνω σε άμμο ηφαιστείου
σαν μια αλλόκοτη συστάδα που διαπερνά
τους εσωτερικούς κρατήρες της καρδιάς
όπου μέσα τους τρέχω να κρυφτώ…
Θέλω να δω ακέραια τη μορφή σου
μεσ’ τις ταραγμένες μου ώρες,
να προσμένω τον ίσκιο σου,
σαν αστραφτερή σταγόνα από λιακάδα,
σαν ανήσυχο τραγούδι στις γρίλιες των παραθυριών,
σαν το φως του κεριού σ’ ένα ρευστό χώρο,
σαν μια χορδή μαγική κι ελεύθερη,
το χάδι σου ν’ ανθίσει ξερές αμυγδαλιές
σε ποικίλους ιριδισμούς να ξετυλιχτεί…

Τα μάτια σου δεν σουρουπώνουν στη σκέψη μου
και μ’ όλες τις ροδιές του χρόνου
περιμένω το γέλιο σου
καθώς ο κόσμος μου μετουσιώνεται
μ’ ένα σου βλέμμα κι ένα λόγο…
μέσ’ σε μαγνητικές όψεις που παραλλάζουν
τις μορφές μας σε ήχους
από σήμαντρα αστεριών…

Βαρέθηκα το πνεύμα μου να είναι ανίκανο
σαν μια βασανιστική αγχώδης διαδικασία
ανάμεσα σε ψέματα και αλήθειες.
Δεν θέλω πια να γίνομαι δέσμιος
μιας γοητείας τόσο μυστηριώδους
που εξατμίζεται μέσα σε λίγα λεπτά…
Δεν θέλω πια να ζω στιγμές κοντά στην υστερία
κι ο κόσμος να ξετυλίγεται γύρω μου
σαν μια άχαρη συνομωσία. Δεν θα περιμένω πια το άδηλο μέλλον
ούτε θα υποκύψω στους επικείμενους θανάτους
μια άλλη απόλυτη μορφή περιπλάνησης.
Θέλω τώρα το ταξίδι στο
μαγευτικό βάθος των εικόνων σου.
Θέλω τώρα να υπονομεύσω την αμεσότητα
των γελοίων σπαρακτικών όψεων
αυτής της εξορισμένης ζωής
που υπάρχει παρά μόνο σαν φάντασμα.
Θέλω τώρα ο άνεμος να πνεύσει
στα πανιά των ανθρώπων
κι απροσπέλαστες επιφάνειες να διαβώ.
Να καταργήσω την τάξη των πραγμάτων
οδηγώντας τα στην αταξία,
να αποδιώξω τα άθλια προσωπεία
της αποξένωσης και της παρακμής…

Έλα να λευτερώσουμε τις ψυχές μας
να σπάσουμε τις αλυσίδες που μας έχουν
δέσμιους σε πασσάλους ηθικών,
να γδυθούμε απέναντι σε φώτα λυτρωτικά,
κάτω απ’ τα φύλλα του φθινοπώρου
πριν μας προλάβουν οι καταιγίδες…

Σε βλέπω πέρα απ’ τα σύνορα
σε κόσμους χωρίς κραυγές απόγνωσης,
αγγίζοντας τις νεφέλες της νύχτας,
υψώνοντας σφιχτά τα χέρια μας στις αρμονίες,
αγκαλιασμένοι ν’ αντιστεκόμαστε
στις δίνες που θα φτάνουν…

2 responses to “Το φως του κεριού

    • Το ξέρω, διέξοδος μέσα από το αδιέξοδο… ή κάπως έτσι… Σχετικά απ’ τα παλιά μου κομμάτια , έχει υποστεί αλλαγές και πειράγματα… Το έχω διαβάσει σε ειδικές περιπτώσεις, όπως αυτή τη φορά πέρυσι στο Northcote…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s